Używamy plików cookies w celu ułatwienia korzystania z naszej strony.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich wykorzystywanie.
Rozumiem
| 1. Happiness Is Easy 6:30 | |
| 2. I Don't Believe In You 5:01 | |
| 3. Life's What You Make It 4:27 | |
| 4. April 5Th 5:49 | |
| 5. Living In Another World 6:54 | |
| 6. Give It Up 5:17 | |
| 7. Chameleon Day 3:20 | |
| 8. Time It's Time 8:14 |
Zremasterowane wznowienie bodaj najlepszego w karierze, trzeciego albumu w dorobku tej niezwykle cenionej brytyjskiej grupy, która po sukcesie odniesionym przez dwie poprzednie płyty mogła sobie wreszcie pozwolić na wynajęcie dodatkowych muzyków i rezygnację z syntezatorów. Zaproszeni do współpracy muzycy improwizowali przez wiele godzin, po czym Mark Hollis i producent Tim Friese-Greene zmontowali i zaaranżowali materiał, by uzyskać brzmienie, którego szukali. W sumie w nagraniach albumu wzięło udział szesnastu muzyków! "The Colour Of Spring" okazał się największym sukcesem komercyjnym w karierze grupy: sprzedał się w liczbie ponad dwóch milionów egzemplarzy i doprowadził do pierwszej światowej trasy. Jednocześnie minimalistyczne utwory takie jak "April 5th", "Chameleon Day" i odrzut z sesji "It's Getting Late in the Evening" zapowiadały nowy kierunek na muzycznej drodze zespołu.
Zespół Talk Talk, na którego czele stał wokalista Mark Hollis, powstał w Anglii na początku lat 80. Od samego początku Hollis szukał inspiracji w jazzie i muzyce klasycznej, a w jego wypowiedziach często pojawiały się nazwiska Milesa Davisa, Johna Coltrane'a, Beli Bartoka i Claude'a Debussy'ego. Trudno jednak szukać takich wpływów na dwóch pierwszych albumach: "The Party's Over" i "It's My Life". Krytycy porównywali zespół do grup spod znaku New Wave, zwłaszcza Duran Duran. Hollis po części przypisuje niedociągnięcia pierwszych muzycznych prób problemom finansowym: zespół musiał korzystać z syntezatorów zamiast instrumentów akustycznych. Na szczęście pierwsze dwa albumy odniosły spory sukces komercyjny w Europie, dzięki czemu na kolejnym albumie mogło się pojawić aż szesnastu muzyków!
Zespół zakończył działalność wydaniu albumu "Laughing Stock" w 1991 roku, zarejestrowanego w ciągu siedmiu miesięcy w XIX-wiecznym kościele. Po wycieńczającej sesji nagraniowej część członków zespołu potrzebowała pomocy psychologicznej, a lider Mark Hollis zamilkł na siedem lat; swój solowy album wydał dopiero w 1998 roku.