Używamy plików cookies w celu ułatwienia korzystania z naszej strony.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich wykorzystywanie.
Rozumiem
| LP | |
| Side A: | |
| 1. Happiness Is Easy 6:30 | |
| 2. I Don't Believe In You 5:02 | |
| 3. Life's What You Make It 4:27 | |
| 4. April 5th 5:50 | |
| - | |
| Side B: | |
| 1. Living In Another World 6:55 | |
| 2. Give It Up 5:16 | |
| 3. Chameleon Day 3:20 | |
| 4. Time It's Time 8:11 | |
| . | |
| DVDA: | |
| 1. Happiness Is Easy | |
| 2. I Don't Believe In You | |
| 3. Life's What You Make It | |
| 4. April 5th | |
| 5. Living In Another World | |
| 6. Give It Up | |
| 7. Chameleon Day | |
| 8. Time It's Time | |
| 9. It's Getting Late In The Evening |
Zremasterowane winylowe wznowienie bodaj najlepszego w karierze, trzeciego albumu w dorobku tej niezwykle cenionej brytyjskiej grupy, która po sukcesie odniesionym przez dwie poprzednie płyty mogła sobie wreszcie pozwolić na wynajęcie dodatkowych muzyków i rezygnację z syntezatorów. Zaproszeni do współpracy muzycy improwizowali przez wiele godzin, po czym Mark Hollis i producent Tim Friese-Greene zmontowali i zaaranżowali materiał, by uzyskać brzmienie, którego szukali. W sumie w nagraniach albumu wzięło udział szesnastu muzyków!
"The Colour Of Spring" okazał się największym sukcesem komercyjnym w karierze grupy: sprzedał się w liczbie ponad dwóch milionów egzemplarzy i doprowadził do pierwszej światowej trasy. Jednocześnie minimalistyczne utwory takie jak "April 5th", "Chameleon Day" i odrzut z sesji "It's Getting Late in the Evening" zapowiadały nowy kierunek na muzycznej drodze zespołu.
Wersja podwójna zawiera dodatkowy krążek DVD z cyfrową edycją albumu.
Zespół Talk Talk, na którego czele stał wokalista Mark Hollis, powstał w Anglii na początku lat 80. Od samego początku Hollis szukał inspiracji w jazzie i muzyce klasycznej, a w jego wypowiedziach często pojawiały się nazwiska Milesa Davisa, Johna Coltrane'a, Beli Bartoka i Claude'a Debussy'ego. Trudno jednak szukać takich wpływów na dwóch pierwszych albumach: "The Party's Over" i "It's My Life". Krytycy porównywali zespół do grup spod znaku New Wave, zwłaszcza Duran Duran. Hollis po części przypisuje niedociągnięcia pierwszych muzycznych prób problemom finansowym: zespół musiał korzystać z syntezatorów zamiast instrumentów akustycznych. Na szczęście pierwsze dwa albumy odniosły spory sukces komercyjny w Europie, dzięki czemu na kolejnym albumie mogło się pojawić aż szesnastu muzyków!
Zespół zakończył działalność wydaniu albumu "Laughing Stock" w 1991 roku, zarejestrowanego w ciągu siedmiu miesięcy w XIX-wiecznym kościele. Po wycieńczającej sesji nagraniowej część członków zespołu potrzebowała pomocy psychologicznej, a lider Mark Hollis zamilkł na siedem lat; powrócił solowym albumem dopiero w 1998 roku.