Najnowszy album Stinga – "Pieśni z labiryntu" może wprowadzić wielu jego fanów w lekkie osłupienie. Czy to kolejny chwyt marketingowy, odwołujący się do tak modnych ostatnio prób zacierania gatunków i wycieczek w nietypowe obszary? Chyba jednak nie. Zainteresowanie Stinga Dowlandem ma głębszy charakter – jak by nie było trwa już kilkanaście lat. I fascynacja ta wydaje się bardzo przekonywująca.

A więc Dowland wskrzeszony jako prekursor dzisiejszych gwiazd pop. Coś w tym jest. Status muzyka, który ubiegał się o względy panujących (z różnym skutkiem) i obracał się w najwyższych kręgach elit politycznych swoich czasów czyż nie wydaje się bardzo nam bliski. Jego melancholiczne, czasem pełne goryczy teksty i wspaniała muzyka, wynikająca z akcentów poezji, ale pełna niespodziewanych zwrotów harmonicznych tworzy dziwnie współczesny melanż. Sting nie tylko zafascynowany jest muzyką angielskiego kompozytora ery elżbietańskiej, ale też i jego życiem - stąd na płycie znajdziemy fragment listu Dowlanda (żeby było pikantniej pisanego do szefa ówczesnych służb specjalnych) czytanego przez samego piosenkarza. I wreszcie ważną rolę w tym nagraniu odgrywa lutnia, krewna dzisiejszej gitary - ale jakże od niej inna. Słyszymy wiec Edina Karamazova towarzyszącego Stingowi na lutni, słyszymy też solowe utwory na lutnie, a nawet utwór napisany na 2 lutnie gdzie Sting towarzyszy Edinowi.

Niezwykła, zaskakująca płyta…