U źródeł tej bardzo osobistej, dojrzałej i ambitnej płyty leżą dramatyczne wydarzenia. Podczas operacji kolana Josh Homme, frontman zespołu, o mało co nie pożegnał się z życiem. Unieruchomiony przez cztery miesiące, przeżył coś na kształt duchowego objawienia. Zaczął myśleć o sprawach najważniejszych: śmiertelności, przyjaźni, miłości, wierze. Kiedy wreszcie mógł wziąć do ręki gitarę, wszystko wypłynęło na powierzchnię. I zaczął pisać utwory płynące prosto z serca. Kiedy w materiałach prasowych określano album jako "muzyczny dokument szalonego roku", odnoszono to bezpośrednio do przeżyć Homme'a. Od strony dźwiękowej i tekstowej to najbardziej ambitne dzieło Queens of the Stone Age. Trzeba mieć w sobie dużo siły, by śpiewać o swoich demonach, gdy słuchają tysiące ludzi. Josh Homme nie ma z tym żadnych problemów. Sam tak to tłumaczy: "Szczerze mówiąc, ostatnie kilka trudnych lat, pełnych porażek i smutku, to najlepsza rzecz, jaka mi się w życiu przydarzyła. Dzięki nim wiem, co jest dla mnie najważniejsze".

W nagraniach towarzyszyli mu obecni członkowie zespołu: gitarzysta Troy Van Leeuwen, basista Michael Shuman i klawiszowiec Dean Fertita oraz dawny perkusista Dave Grohl, który zastąpił odchodzącego z zespołu Joeya Castillo (który także pojawił się na tej płycie). W studiu pojawili się też goście: Mark Lanegan, Nick Oliveri, Sir Elton John, Trent Reznor, Alex Turner i Jake Shears, a także obecny perkusista zespołu Jon Theodore. Josh Homme tak tłumaczy tytuł płyty: "Odnosiliśmy wielkie sukcesy, a potem nędza. Mawialiśmy wtedy: "Jak w zegarku!" Dość specyficzne poczucie humoru zawsze było naszym mechanizmem obronnym, więc tym razem postanowiliśmy je wykorzystać w tytule. I było jak dawniej, a czasem na odwrót: Jednego dnia rozstajesz się z perkusistą, z którym grałeś od dziesięciu lat, a następnego dnia zjawia się Elton John ...".