Nagranie pierwszego albumu jest stosunkowo łatwe. Ale kiedy przychodzi do drugiego... to może być ciężka sprawa. Aldo Nova przez wiele lat starał się podpisać kontrakt z wytwórnią, pracując nad utworami, które pisał od chwili, gdy zaczął uczyć się muzyki. Jego debiutancki album odniósl natychmiastowy sukces. Jednak przystępując do pracy nad drugim, zapragnął sięgnąć głębiej i rozwinąć bardziej wyrafinowany temat, zamykając go w zbiorze utworów, które złożyłyby się na tzw. concept album. To odważna decyzja dla młodego artysty, który przecież nadal przebijał się na rynku muzycznym.

Wydany w 1983r. album jest znacznie bogatszy i bardziej zlożony od debiutu. W pierwszych recenzjach pojawiła się krytyka jego "trudnej" linii melodycznej i "postapokaliptycznych" tekstów, które uznano za zbyt wysokie progi dla piszącego meloodyjne utwory hard rockera, lecz czas i dystans sprawiły, że reakcje stały się o wiele bardziej pozytywne. Utwory można zaklasyfikować jako progresywny pop rock w najlepszym znaczeniu tego określenia, z wielkim naciskiem położonym na znakomite aranżacje. Najważniejsze jest jednak to, ze Aldo nie porzucił całkowicie swojego zamiłowania do swobodnie płynących melodii, pisząc kilka naprawdę znakomitych utworów, takich jak chocby "Monkey On Your Back", "Hold Back", "Cry Baby Cry" czy też prezentując zaskakującą interpretację klasyka Coney Hatch "Hey Operator". Album powraca po latach w zremasterowanej wersji z 12-stronicową książeczką, w której zamieszczono m.in. nowy wywiad z artystą.