Ubiegłoroczny, 13. album Johna Darnielle'a występującego pod kryptonimem The Mountain Goats, "The Sunset Tree", okazał się sukcesem, który ostatecznie przypieczętował pozycję artysty jako jednego z najwybitniejszych singerów-songwriterów Ameryki. Sukces ten był o tyle zaskakujący, że "The Sunset Tree", był cyklem trudnych piosenek opowiadających z bolesną szczerością o ciężkim dzieciństwie piosenkarza i jego złych relacjach z brutalnym, ograniczonym ojczymem. Podobne dzieło – zwłaszcza, kiedy sprowokowało lawinę listów i e-maili od podobnie wykorzystywanych i maltretowanych przez rodziców ludzi, którzy w tych piosenkach ujrzeli siebie – trudno było przebić. A jednak udało się. "Get Lonely" – album o samotności opisanej "tak nieromantycznie, jak to tylko możliwe", jak mówi Darnielle, okazuje się godnym następcą i dopełnieniem swego poprzednika.

     Darnielle w swojej opowieści o powstawaniu "Get Lonely" zamieszczonej na łamach "Los Angeles Times" przyznaje, że sam długo nie miał pomysłu na to, o czym miałby opowiadać jego następny album. Iluminacji doznał podczas trasy koncertowej, w hotelu w miasteczku King of Prussia w Pennsylwanii, gdy boleśnie odczuł samotność. Tak, to będzie album o samotności, a do nowopisanych utworów można będzie dorzucić kilka dawniejszych piosenek z zarzuconego cyklu o potworach. No bo przecież potwory zawsze są samotne... Ale "Get Lonely" w porównaniu do kruchego, przesyconego bolesnymi wspomnieniami, konfesyjnego "The Sunset Tree" oferuje więcej spokoju, a nawet – pogody ducha. Może to bowiem być rzecz o samotności, ale też i o pogodzeniu się z samotnością jako nieodrodnym elementem życia. To już nie jest niebo pokryte aż po horyzont jednolitą warstwą czarnych chmur. Tu od czasu do czasu przebłyskuje słońce, co wyraźnie widać w tekstach i muzyce, tworzonej przez Darnielle'a i jego stałych współpracowników, Petera Hughesa i Franklina Bruno, oraz gości: wiolonczelistę Erika Freidlandera i perkusistę Corey Fogela.