The Wild Mans Band to trio grające w stałym składzie: Peter Brötzmann - Peter Ole Jorgensen – Peter Friis Nielsen. Tradycją stało się jednak, iż na płytach dołącza do nich coraz to inny gość. W tym przypadku jest to Mats Gustafsson. I właściwie można by na tym zakończyć – płyta wydaje się być znana tym wszystkim, którym nie są obce dokonania dwóch wielkich saksofonowych dmuchaczy. Nic bardziej mylnego – nie obcujemy bowiem tylko z jednym wielkim potokiem energii uchodzącym przez ustnik instrumentu w jednej ryczącej frazie (choć i tego nam artyści nie oszczędzą), lecz muzyka tutaj jest pełna wcale nie gwałtownych zwrotów akcji, lecz powolnych, narastających kulminacji tria lub powolnego jego wygaszania. Czasami jeden z muzyków kroczy powoli z dawna wytyczoną muzyczną drogą wolną od zachwaszczonych ścieżek przedęć, pisków i charkotu rozrywanych płuc improwizatora, obojętny na rozgrywającą się wokół niego muzyczną apokalipsę. Muzyka się wycisza, by powoli zbudować następną kulminację, tym razem osiągniętą wspólnie przez grający w najwyższych rejestrach kwartet. Spójna koncepcja, konsekwentnie realizowana dała efekt niezwykły i, mimo całej przewidywalności technik Mistrza Brotzmanna, zadziwiający. Gęste, ostre, ale i rozwibrowane granie, przetykane czystymi, wijącymi partiami dęciaków.