To jest album, na jaki fani New Model Army z niecierpliwością czekali długie pięć lat, od czasu ukazania się nie mniej udanego "Eight". Wraz z nowym, dziewiątym albumem studyjnym "Carnival", grupa Justina Sullivana z Bradford w hrabstwie Yorkshire dumnie i z podniesioną głową wkracza w drugie ćwierćwiecze swojej działalności. I choć wielu z ich rówieśników albo przeszło do historii, albo wypaliło się aż do zidiocenia, albo poszło na kompromis z masowym rynkiem, NMA zachował bez uszczerbku dawną, silną robotniczą i antyestablishmentową tożsamość, kojarzoną czy to z debiutanckim "Vengeance" i wczesnymi utworami w rodzaju "Spirit Of The Falklands" i "Small Town England", czy ich największym osiągnięciem artystycznym, jakim był bez wątpienia gniewny, niemal apokaliptyczny "Thunder And Consolation" z 1989 roku. Ś.p. "Magazyn Muzyczny" uznał kiedyś ten właśnie album za jedną z dziesięciu najważniejszych płyt dekady lat 80. I coś w tym jest, bo mimo upływu 16 lat nagrana na nim muzyka brzmi równie świeżo i przejmująco, niczym songi śpiewane przez uczestników legendarnej Jarrow Crusade z 1936 roku.

Nie inaczej jest i z tym nowym albumem, który ze swymi hymnami - czy to rockowymi, czy podszytymi muzyką folkową z północnej Anglii - po raz kolejny dowodzi, że NMA, choć może nie sprzedaje milionowych nakładów płyt, jest uosobieniem wszystkiego tego, co stanowiło przed laty o wielkości brytyjskiego rocka. A przede wszystkim nie trąci zdradą młodzieńczych ideałów. Przy NMA wszystkie te dzisiejsze gwiazdorskie formacje od U2 przez Oasis po Coldplay, brzmią tandetnie, koniunkturalnie i cieniutko, niczym popiskiwanie małych myszek.

Dość posłuchać "Carnival" - songów w rodzaju "Carlisle Road", "Red Earth", "Too Close To The Sun", bluesowego "LS43", hymnu "Island" lub podszytego folkiem "Fireworks Night" - by odzyskać wiarę w potęgę rocka, takim jaki on był za czasów młodości Stonesów czy The Clash.