Używamy plików cookies w celu ułatwienia korzystania z naszej strony.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich wykorzystywanie.
Rozumiem
| Side A: | |
| 1. The Electric Spanking Of War Babies | |
| 2. Electro-Cuties | |
| 3. Funk Gets Stronger, Part 1 | |
| - | |
| Side B: | |
| 1. Brettino's Bounce | |
| 2. Funk Gets Stronger (Killer Millimeter Longer Version) | |
| 3. Shockwaves | |
| 4. Oh, I | |
| 5. Icka Prick |
Wznowienie dwunastego studyjnego albumu formacji, której mózgiem i siłą napędową był George Clinton. Na płycie zagrało kilku nowych muzyków, którzy zasilili skład formacji, m.in. Sly Stone. Z aluzjami do wojny w Wietnamie i amerykańskiego imperializmu zdaniem krytyka Roberta Christgau, Clinton sięgnął do "obrzydliwych głębi swojego narkotycznego umysłu", by stworzyć projekt, który budził kontrowersje od samego początku. Budziła je także okładka, którą szefowie wytwórni Warner kazali zmienić. Z albumu pochodzą dwa przebojowe single: tytułowy i "Shockwaves".
Reedycja albumu ukazała się z repliką "ocenzurowanej" okładki.