Bill Fay jest jedną z najlepiej strzeżonych tajemnic angielskiej sceny muzycznej. Na początku lat 70. zachwycał swoją grą na pianinie i głosem, który wytrzymywał porównania z Rayem Davisem, Johnem Lennonem, wczesnym Davidem Bowie czy Gary Brookerem z Procol Harum. Nagrał dwa albumy solowe, lecz jego kontrakt z undergroundową wytwórnią Nova nie został przedłużony. Choć z trudem wiązał koniec z końcem i imał się różnych zajęć, nigdy nie przestał pisać. Oba jego albumy wznowiono w 1998r., a przypomniano sobie o nim na dobre, gdy amerykańska grupa Wilco nagrała swoją własną wersję utworu Faya "Be Not So Fearful" i przekonała nieśmiałego wokalistę, by dołączył do niej na scenie podczas londyńskiego koncertu w 2007r.

W wieku 69 lat Bill Fay nagrał nowy album zachęcony przez amerykańskiego producenta Joshuę Henry'ego, który dorastał słuchając należących do ojca winyli muzyka. Przesłuchując nagrane w domu dema, Joshua odkrył całą skarbnicę nowego materiału. Gitarzysta Matt Deighton skrzyknął grupę znakomitych muzyków, by wydobyć cały potencjał utworów. Oprócz niego znaleźli się w niej Tim Weller (grający na perkusji m.in. z Willem Youngiem, Noelem Gallagherem i Goldfrapp) klawiszowiec Mikey Rowe. W kilku utworach Billowi towarzyszą też gitarzysta Ray Russell i perkusista Alan Rushton, którzy zagrali z nim na albumie "Time Of The Last Persecution" z 1971r. NASZ TYP!