Używamy plików cookies w celu ułatwienia korzystania z naszej strony.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich wykorzystywanie.
Rozumiem
| 1. Message To Love | |
| 2. Spanish Castle Magic | |
| 3. Red House | |
| 4. Lover Man | |
| 5. Foxey Lady | |
| 6. Jam Back At The House | |
| 7. Izabella | |
| 8. Fire | |
| 9. Voodoo Child (Slight Return) | |
| 10. Star Spangled Banner | |
| 11. Purple Haze | |
| 12. Woodstock Improvisation | |
| 13. Villanova Junction | |
| 14. Hey Joe | |
| + extra: | |
| 15. The Road To Woodstock | |
| 16. Jimi Hendrix: Live At Woodstock: A Second Look | |
| 17. Jimi Hendrix Press Conference | |
| 18. Nashville Roots | |
| 19. Recording Woodstock | |
| 20. Rare Artifacts & Memorabilia |
To podwójne monumentalne wydawnictwo zawiera rejestrację występu Jimiego Hendrixa w Woodstock w 1969r. Kiedy zaproponowano gitarzyście, by zamknął ostatni dzień festiwalu, nikt nie mógł przewidzieć, ze stanie się on najsłynniejszym festiwalem rockowym w historii i przełomowym wydarzeniem dla całego pokolenia. Jednak gdy Hendrix pojawił się na scenie - choć po wielu opóźnieniach miało to miejsce w poniedziałek nad ranem, a nie w niedzielę wieczór - stanął na wysokości zadania i razem ze swoim zespołem zagrał swoje najbardziej znane utwory takie jak m. in. "Fire", "Red House", "Purple Haze", "Izabella" i "Voodoo Child (Slight Return)." Improwizowana wersja amerykańskiego hymnu narodowego "Star Spangled Banner" zagrana przez Hendrixa na gitarze elektrycznej stała się symbolem tego festiwalu i przykładem olbrzymich możliwości wykonawcy.
Na wydawnictwie tego kalibru nie mogło zabraknąć dodatków. Wśród nich znalazło się amatorskie nagranie występu Hendrixa na taśmie czarno-białej, a oprócz tego rzadko pokazywany materiał z konferencji prasowej muzyka na Woodstock, wywiady i dokument, w którym Eddie Kramer opowiada o nagrywaniu koncertu gitarzysty podczas tej legendarnej imprezy.
Wersja blu-ray umożliwia dodatkowo oglądanie równolegle wersji oficjalnej z amatorską. Jakość tej drugiej pozostawia co prawda wiele do życzenia, ale dzięki temu można obejrzeć występ z zupełnie innej perspektywy niż ta wykorzystana przez reżysera Michaela Wadleigha i jego ekipę, którzy koncentrowali się niemal wyłącznie na Hendrixie.